செவ்வாய், டிசம்பர் 29, 2015

நீர்வழிச் சாலை: விரட்டியடிக்கப்பட்ட நீர் சமூகங்கள் - 15


விரட்டியடிக்கப்பட்ட நீர் சமூகங்கள்

"நீரைத் தவிர வேறேதும் எங்களுக்கு தெரியாது. எங்களுக்கு இதை பராமரிக்கும் வேலையாவது கொடுங்கள்" என்று காலில் விழுந்தார்கள். முறையிட்டார்கள். போராடினார்கள். விரட்ட விரட்ட விலகாத நீர்போல மீண்டும் மீண்டும் ஆங்கிலேயர்கள் முன்னே வந்து விழுந்தார்கள். இவர்களின் வேதனையை உணராத ஆங்கில அரசு, இனி ஏரிப் பக்கமே வரக்கூடாது என்று கட்டளையிட்டது. அதோடு நின்றிருந்தால் பரவாயில்லை.
* * * * * * *

மது பாரம்பரிய நீர் மேலாண்மையைப் பார்த்தோம். எந்த சூழலிலும் தாக்குப் பிடித்து வளரும் பயிர்களின் ரகங்களையும் பார்த்தோம். நம்மைப் பற்றி நாமே சொல்வதைவிட ஆங்கிலேயர்கள் என்ன சொன்னார்கள் என்று பார்ப்போம்.

தமிழ்நாட்டை சர்வே செய்வதற்காக 1774-ல் இந்தியா வந்த 'பெர்னார்ட்' என்ற ஆங்கிலேய இன்ஜினியர் தமிழகத்தின் நீர்நிலைகளைப் பார்த்து அசந்து போனார். அன்றைக்கு 44,000 பெரிய ஏரிகள் தமிழகத்தில் இருந்தன. "மொத்த நிலத்தின் ஐந்தில் ஒரு பங்கு நீர்நிலைகளாகவும் நீர் ஆதாரமாகவும் மாற்றியிருக்கிறார்கள்." என்று வியக்கிறார்.

இன்னொரு இன்ஜினியரான 'மேஜர் சாங்க்கே',  "இந்தியர்கள் எந்தளவுக்கு நீர் அறுவடை அமைப்புகளை அமைத்திருக்கிறார்கள் என்றால், இனிமேல் புதிதாக ஒரு நீர்நிலையை அமைக்க வேண்டும் என்று நினைத்தால்கூட அதற்காக ஒரு இடத்தை தேடிக் கண்டுபிடிப்பது மிக மிகக் கடினம். அப்படி எல்லா இடங்களிலும் நீர்நிலைகளை அமைத்து மிக சிறப்பான நீர் மேலாண்மையைக் கொண்டிருந்தார்கள்." என்று பூரித்துப் போகிறார்.


ஆனால், இப்படி வியந்த ஆங்கிலேயர்களுக்கும், தொழிநுட்பம் தெரிந்த மேலைநாட்டு அறிஞர்களுக்கும் நமது நீர் மேலாண்மையை கொஞ்சம் கூட புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அதை புரிந்து கொள்ளவும் அவர்கள் முயற்சி செய்யவில்லை. அதற்கு காரணமும் இருந்தது. அவர்களைப் பொருத்தவரை இந்தியர்கள் அடிமைகள்.

அடிமைகளிடமிருந்து தெரிந்து கொள்ள எந்தவொரு விஷயமும் இல்லை என்ற ஆணவமும்,  கோவணத்துடனும் குடுமியுடனும் திரிந்த இவர்களுக்கு நாகரிகம் கற்றுக் கொடுத்து ஆடை அணியக் கற்றுத் தந்தவர்கள் நாம்தான் என்ற தப்பிதமும், அவர்களை சிந்திக்க விடாமல் தடுத்தது. அப்படியிருக்க அவர்களிடம் கற்றுக் கொள்ள என்ன தொழில்நுட்பம் இருக்கிறது? என்ற இறுமாப்பும்  ஆங்கிலேயர்களுக்கு இருந்தது.

அதனால் ஆங்கிலேயர்கள் நம்மையும் மதிக்கவில்லை. நமது தொழிநுட்பத்தையும் மதிக்கவில்லை. தங்களுக்கு தோன்றியதையெல்லாம் செய்தார்கள். கேள்வி கேட்க யார் இருக்கிறார்கள்?

இந்தியர்களின் பிரதான தொழில் விவசாயம் என்பதையும், அந்த விவசாயம் செழிக்க நீர் முக்கியம் என்பதையும், அந்த நீரை நமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்துக் கொண்டால் இந்தியர்களை நினைத்தபடி ஆட்டிப்படைக்கலாம் என்றும் ஆங்கிலேயர்கள் முடிவு செய்தனர்.

உடனே 'வருவாய் துறை' என்ற ஒன்றை உருவாக்கினார்கள். ஏரிகள், குளங்கள் என்ற எல்லா நீர்நிலைகளையும் அதன் கீழே கொண்டு வந்தார்கள். ஆங்கிலேய அரசின் அனுமதி பெறாமல் யாரும் ஏரிப் பக்கம் நடக்க கூட முடியாது என்ற கடுமையான சட்ட திட்டங்களை கொண்டு வந்தார்கள்.

தலைமுறை தலைமுறையாக நீரோடு பந்தம் கொண்டிருந்த மக்களையும், அவற்றை கடவுளாக கொண்டாடிய மக்களிடம் இருந்து நீர்நிலைகளைப் பறித்தும் தங்கள் உயிரையே பறித்ததுபோல் துடித்துப் போனார்கள்.


நீரோடு பிறந்து நீரோடு வளர்ந்த நீரோடு தங்கள் வாழ்வை பிணைத்துக்கொண்ட 'நீர் சமூகங்கள்' தங்களின் உயிர் வேரை அறுத்ததுபோல் துடி துடித்தார்கள்.

"நீரைத் தவிர வேறேதும் எங்களுக்கு தெரியாது. எங்களுக்கு இதை பராமரிக்கும் வேலையாவது கொடுங்கள்" என்று காலில் விழுந்தார்கள். முறையிட்டார்கள். போராடினார்கள். விரட்ட விரட்ட விலகாத நீர்போல மீண்டும் மீண்டும் ஆங்கிலேயர்கள் முன்னே வந்து விழுந்தார்கள். இவர்களின் வேதனையை உணராத ஆங்கில அரசு, இனி ஏரிப் பக்கமே வரக்கூடாது என்று கட்டளையிட்டது. அதோடு நின்றிருந்தால் பரவாயில்லை.

"இந்த நீர் சமூகங்களுக்கு கிராம மக்கள் யாரும் உணவு தரக்கூடாது. தானியங்கள் கொடுக்கக்கூடாது." என்றும் உத்தரவிட்டது. நீராணிக்காரர்கள், நீர்கட்டியார், கரையர், மடையர், குளத்துப் பள்ளர் என்று ஆற்று நீரை ஏரியில் கொண்டு வந்து சேர்த்து, அந்த ஏரி நீரை வயல்களில் பாய்ச்சிய விவசாயத்திற்காகவே வாழ்ந்த ஒரு சமூகம் தனது சொந்த மக்களாலே புறக்கணிக்கப் பட்டார்கள். கிராமங்களில் இருந்து விரட்டியடிக்கப் பட்டார்கள்.


நீர் வேலைகளை தவிர வேறு எதுவும் தெரியாத நீர் சமூகத்தினர் வாழ வழியில்லாமல் குடும்பம் குடும்பமாக தற்கொலை செய்து கொண்டனர். வேறு சிலர் தங்களது சொந்த கிராமங்களை விட்டு பஞ்சம் பிழைக்க வேறு ஊருக்கு குடி பெயர்ந்தார்கள்.

தங்களின் கண் முன்னே ஏரிகளும் குளங்களும் சீரழிவதை கண்டார்கள். குழந்தைப் போல நீர்நிலைகளை கவனித்த மக்கள் அவைகளின் அழிவைக் கண்டு ரத்தக் கண்ணீர் வடித்தார்கள்.

நீர்நிலைகள் எல்லாம் ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் பொறுப்பில் எடுத்தப் பின்தான் மேலும் பலப் பிரச்சனைகள் விஸ்வரூபம் எடுத்தன.

அவற்றையும் பார்ப்போம்.

                                                                                                                                            -தொடரும்


தொடர்புடைய பதிவுகள்


திங்கள், டிசம்பர் 28, 2015

நீர்வழிச் சாலை: வெள்ளநீரில் விவசாயம் - 14


வெள்ளநீரில் விவசாயம்

ன்றைய விவசாயிகள் வெள்ளத்தைப் பார்த்தாலே அரண்டடித்து ஓடுகிறார்கள். ஆனால், அன்று வெறும் வெள்ளத்தை மட்டுமே நம்பி அந்த நீரில் விவசாயம் செய்த விவசாயிகள் இருந்தார்கள் என்றால் இப்போது அதிர்ச்சியாகத்தான் இருக்கும். 

விவசாயத்தில் ஏரியை நம்பி விவசாயம் நடந்தால் அதை 'ஏரிப் பாசனம்' என்றும், ஆற்றை நம்பி நடந்தால் 'ஆற்றுப் பாசனம்' என்றும், கிணற்றை நம்பி நடந்தால் 'கிணற்றுப் பாசனம்' என்றும், மழையை நம்பி நடந்தால் அது 'மழைநீர் பாசனம்' என்றும், ஆற்றின் வெள்ளத்தை நம்பி நடக்கும் விவசாயத்திற்கு 'வெள்ளநீர்ப் பாசனம்' என்றும் பெயர்கள் இருந்தன.


இதில் மழைநீரையும் வெள்ளநீரையும் தவிர மற்ற எல்லா பாசனங்களும் 'நன்செய் நிலம்' என்கிறார்கள். அதாவது வருடம் முழுவதும் நீர் இருக்கும் பாசனம்.  மழையை மட்டும் எதிர்பார்த்து நடக்கும் விவசாயத்திற்கு 'மானாவாரி விவசாயம்' என்று பெயர். இதை 'புஞ்சை நிலம்' என்றும் சொல்வார்கள்.

ஆங்கிலேயர்கள் வருவதற்கு முன்புவரை புன்செய் விவசாயிகளுக்கும், நன்செய் விவசாயிகளுக்கும் பெரிய வேறுபாடு இருந்ததில்லை. அவர்களுக்குள் ஏற்ற தாழ்வும் வரவில்லை. சொல்லப்போனால் தமிழர்களின் பெரும்பான்மையான உணவுத் தேவைகளை மானாவாரி பயிர்களே ஈடு செய்துவந்தன. அந்த பெரும்பான்மையை  எல்லாம் ஆங்கிலேயர்கள் காணாமல் செய்துவிட்டனர்.

ஆங்கிலேயர்கள் வந்தபின் நன்செய் விவசாயிகளுக்கு பெரும் முக்கியத்துவம் கொடுத்தார்கள். மானாவாரி நிலங்கள் வைத்திருக்கும் விவசாயிகள் எல்லாம் இரண்டாம்தர குடிமக்கள் போல் நடத்தப்பட்டனர். இதைப்பற்றி பின்னர் பார்ப்போம். அதற்கு முன் வெள்ளநீரில் மட்டுமே நடைபெறும் விவசாயம் ஒன்றிருந்தது. அதைப் பற்றிப் பார்ப்போம்.

ஆற்றில் வரும் வெள்ளத்தை வைத்துதான் இந்த விவசாயமே நடைபெறும். தமிழகம், வங்காளம், பீகார் போன்ற மாநிலங்களில் 'வெள்ள வெள்ளாமை' வெகு விமர்சையாக நடந்தது. மழைநீரும் வஞ்சிக்கும் பகுதியில்தான் இந்த விவசாயம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. நதியை ஒட்டியிருக்கும் மேடானப் பகுதியில் நடைபெற்றது. 

எப்படியும் அன்றைய நதிகள் வருடத்திற்கு ஒருமுறையாவது வெள்ளத்தை கொண்டு வந்துவிடும். ஒருசில வருடங்கள் மட்டும் வெள்ளம் வராமல் போகும். வெள்ளநீர் வெள்ளாமை செய்யும்  பகுதியில் வாழும் மக்கள் வருடம் முழுவதும் ஆற்றின் கரையை உயர்த்தி கட்டுவதில் ஈடுபடுவார்கள். இப்படி உயர்த்தி கட்டுவதால் வெள்ளம் வரும் காலங்களில் ஆற்றைவிட்டு வெளியே வரும் நீர் மீண்டும் ஆற்றுக்குள் செல்லாது. அப்படி செல்லாமல், நீர் சென்று சேர்ந்துவிடாமல் தடுப்பதற்குத்தான் இந்த கரைகள்.

வெள்ளநீர் எப்போதும் செம்மண் நிறத்தில்தான் ஓடிவரும். இந்த நிறம்தான் வண்டல் மண் அதில் கலந்திருப்பதற்கான அறிகுறி. வண்டல் மண் கலந்த செழுமையான நீர், பயிர்களுக்கு நல்ல விளச்சளைத்தரும. அன்றைய விவசாயிகள் மழையைப் போலவே வெள்ளத்தையும் கொண்டாடினார்கள். வெள்ளம் வந்துவிட்டுப் போனால் அடுத்த வெள்ளாமை செழிக்கும் என்பது அவர்களின் நம்பிக்கை. அந்த நம்பிக்கை என்றும் பொய்த்துப் போனதில்லை.


வெள்ளத்தின் அளவு, வெள்ளம் நீடிக்கும் காலம் இவைகளைப் பற்றிய அறிவு அவர்களுக்கு இருந்தது. அதனால் வெள்ளக் காலங்களில் மிகுந்த முன்னெச்சரிக்கையாக நடந்து கொள்வார்கள். வேகமாக நாற்றுகளை நட்டு விவசாயத்தை தொடங்குவார்கள். அதற்குள் இவர்கள் உயர்த்திக் கட்டிய ஆற்றின் கரை தானாகவே உடைந்து, வெள்ளநீர் மீண்டும் ஆற்றுக்கே போய்விடும். 

சில நேரங்களில் மக்களே கூட அவர்கள் கட்டிய கரையை அவர்களே உடைத்து மீண்டும் வெள்ளநீரை ஆற்றுக்கே அனுப்பிவிடுவார்கள். அதற்குள் முன்பே அவர்கள் ஏற்படுத்தி தயாராக வைத்திருந்த பண்ணைக் குட்டைகளில் எல்லாம் நீர் நிறைந்துவிடும். அந்த வருட வெள்ளாமைக்கு அந்த நீர் போதும். இனி அடுத்த வெள்ளத்திற்கு காத்திருக்க வேண்டியதுதான்.

வெள்ளநீர் மேலாண்மையை முழுவதுமாக அங்கு வாழும் மக்களே மேற்கொண்டார்கள். ஆற்றின் கரையை கட்டுவது, வெள்ளத்திற்குப் பின் அந்த கரையை உடைத்து வெள்ளநீரை வடியவைப்பது என்ற எல்லா வேலையையும் மக்களே செய்து வந்தனர். வடக்குப்பட்டி என்ற இடத்தில் இந்த வெள்ளநீர் விவசாயத்தின் மூலம் 45 டன் உணவு தானியம் விளைந்ததாக கி.பி.1760-ல் எடுக்கப்பட்ட ஆங்கிலேயர்களின் புள்ளிவிவரம் ஒன்று சொல்கிறது.

குளத்துப் பாசனம், ஏரிப் பாசனம், ஆற்றுப் பாசனம், கிணற்றுப் பாசனம் போன்றே வெள்ளநீர்ப் பாசனமும் அன்றைய விவசாயத்தில் ஒரு அங்கமாக இருந்தது. ஆங்கிலேயர்கள் நீர்ப் பாசனத்தை அவர்கள் கையில் எடுத்தப்பின் விழுந்த முதல் அடி வெள்ளநீர்ப் பாசனத்திற்குதான்.

இந்த வெள்ளநீர் வேளாண்மைப் பற்றி எதுவும் தெரியாத ஆங்கிலேயர்கள், மண்ணைக் கொண்டு உயர்த்திக் கட்டிய நதிக் கரைகளுக்குப் பதில் கற்களைக் கொண்டு வலுவான காங்கிரிட் கரைகளை அமைத்தார்கள். வழக்கமாக விவசாயிகள் அமைக்கும் கரைகளைவிட ஆங்கிலேயர்கள் அதிக உயரமாக நதியின் கரைகளை அமைத்தார்கள். இது பல பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியது. வெள்ளத்தின்போது ஆற்றின் பக்கவாட்டில் வடிந்த வெள்ளநீர் மீண்டும் ஆற்றுக்குள் செல்ல முடியாமல் அப்படியே தேங்கி நின்றது. பழைய மண் கரைகளில் மக்கள் வேண்டும் பொழுது ஆற்றின் கரையை உடைத்து வெள்ளநீரை மீண்டும் ஆற்றுக்குள்ளே திருப்பிவிட்டனர். கான்கிரிட் கரைகளை உடைக்க முடியாததால் எப்போதும் நீர் தேங்கியே நின்றது.

பொதுவாக வெள்ளநீரில் வண்டல்மண்ணும் மீன்குஞ்சுகளும் அடித்து வரப்படும். இந்த மீன்குஞ்சுகள் தேங்கிய வெள்ளநீரில் இருக்கும் கொசுக்களின் லார்வாக்களை உணவாக உட்கொள்ளும் இதனால் கொசுக்கள் தொல்லை இருக்காது. ஆங்கிலேயர்கள் கரைகளை உயர்த்தியதில் மீன்குஞ்சுகள் அடித்து வருவதும், வண்டல் மண் படிவதும் வெகுவாக குறைந்து விட்டது. 

தேங்கிய இருக்கும் நீரில் கொசுக்கள் பெருகின. அதுவரை பெரிய விஷயமாக இல்லாத மலேரியா நோய் பெரும் பிரச்சனையாக மாறியது. உயிர் இழப்புகள் கொசுக்களால் உருவானது. மலேரியா ஒரு தலைவலி மிக்க ஒரு நோயாக வளர்ந்தது. அதே வேளையில் ஆற்றின் வண்டல் மண் வெளியே வராமல் நதிப்படுகையிலேயே தங்கியதால்  நதியின் தரைமட்டம் உயர்ந்தது. ஆற்றின் கொள்ளளவு குறைந்தது, இதை ஈடுகட்டுவதற்காக ஆங்கிலேயர்கள் மேலும் கரையை உயர்த்தினார்கள்.

இது மேலும் சிக்கலை ஏற்படுத்தியது. காட்டுத்தனமான வெள்ளம் வரும் போது இந்தக் கரைகளை உடைத்து வெள்ளம் ஆக்ரோஷமாய் ஊருக்குள் பாயும். கிராமங்கள் அழியத் தொடங்கின. 'அதுவரை பூனை போல் சத்தம் இல்லாமல் மெதுவாக வந்த வெள்ளம். இப்போது சிங்கம் போல் கர்ஜித்துக்கொண்டு சீறிப் பாய்கிறது' என்று ஆங்கிலேய இன்ஜினியர் ஒருவர் இந்த வெள்ளத்தைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறார். 

வெள்ளநீர் வெள்ளாமை இப்படித்தான் அழிந்து போனது. இன்னும் ஆங்கிலேயர்கள் அழித்தது நிறைய இருக்கிறது.

அதையும் பார்ப்போம். 

                                                                                                                                          - தொடரும்






தொடர்புடைய பதிவுகள்



ஞாயிறு, டிசம்பர் 27, 2015

நீர்வழிச் சாலை: தொலைந்த பாரம்பரியம் - 13


தொலைந்த பாரம்பரியம்

இயற்கை எல்லா பருவநிலைகளிலும் உயிர்களை பட்டினி போடாமல் பாதுகாக்க உணவை தந்திருக்கிறது. அதன் அருமை தெரியாமல் தொலைத்தவர்கள் நாம்தான். எல்லா நிலத்திலும் எல்லா காலத்திலும் ஒரே மாதிரியான வீரிய ரகத்தை விதைத்துவிட்டு, விவசாயம் லாபகரமான தொழில் இல்லையென்று மடத்தனமான முடிவுக்கு வந்தோம்.

* * * * * * *
மது விவசாயிகளிடம் பெரிய அறிவுப் பொக்கிஷமே இருந்தது. பயிர்கள் பற்றிய அவர்களது ஞானம் நம்மை வியக்கவைக்கிறது. இன்றைய காலம்போல் ஒரேவகையான பயிர்களை விளைவித்து, வெள்ளம் வந்தால் பயிர்கள் அழுகிப்போவதும், வறட்சி வந்தால் பயிர்கள் கருகிப்போவதும் அப்போது நடைபெறவில்லை.


விவசாயிகளுக்கு தங்கள் பகுதியில் பெய்யும் மழையின் அளவு தெரிந்திருந்தது மண்ணின் வளம் புரிந்திருந்தது. இதுபோக நிலத்தின் தன்மையையும் அறிந்து வைத்திருந்தார்கள். இவற்றைக் கொண்டுதான் அந்த பகுதியில் எந்த பயிர்களை பயிரிடலாம் என்று முடிவெடுப்பார்கள். 

வறண்டு போன வானம் பார்த்த பூமிஎன்றால் அதில் 'குழி வெடிச்சான்' என்ற பாரம்பரிய நெல் ரகத்தை விதைப்பார்கள். சொட்டுத் தண்ணீர் இல்லையென்றாலும் முத்து முத்தாக நெற்கதிர்களை விளைவித்திடும் ரகம் இது. இதைப்போலவே கம்பு, கேழ்வரகு, தினை, சாமை, வரகு, சோளம், குதிரைவாலி என்ற சிறுதானியங்களும் வறட்சியை தாங்கி வளரும் தன்மை கொண்டது. இந்த வருடம் வானம் பொய்த்துப் போகும் என்றால் உடனே 'குழி வெடிச்சானை' விதைத்து விடுவார்கள். விவசாயி நஷ்டப்படாமல் விளைச்சல் பார்த்துவிடுவார்.   

அதேவேளையில் மழை வெள்ளமும் வரலாம் அல்லது வறட்சியும் வரலாம் என்று கணிக்க முடியாத நிலையிருந்தால் 'மாப்பிள்ளை சம்பா' என்ற நெல் ரகத்தை பயிரிடுவார்கள். புதிதாக திருமணமான மாப்பிள்ளைக்கு தெம்பையும் இல்லறத்துக்கான வீரத்தையும் கொடுக்கும் ரகம். அதனால் தான் பெயரிலேயே மாப்பிள்ளை இருக்கிறது. இது வெள்ளம் வந்தாலும் அழுகிப்போகாது. வறட்சி வந்தாலும் கருகிப் போகாது. அற்புதமான இந்தப் பயிர் ஓர் இயற்கை அதிசயம்.  விளைச்சலை தந்துவிடும்.


எப்போதும் தண்ணீருக்கு பஞ்சம் இல்லாத செழிப்பான பூமி என்றால், வயலில் மாதம் முழுவதும் நீர்க்கட்டி நிற்கும் என்கிறபோது 'சொர்ண' என்ற நெல் ரகத்தை விதைப்பார்கள். எவ்வளவு நீர் இருந்தாலும் நாற்றோ பயிரோ அழுகிப்போகாது. விளைச்சலை அமோகமாக தந்துவிடும். இப்படி இடத்துக்கு ஏற்றாற்போல் விவசாயம் செய்தார்கள் நம் முன்னோர்கள்.

இதையெல்லாம் விட அன்றைய விவசாயிகள் ஆறு, குளம், ஏரிகளில் விதைப்பதற்காகவே ஒரு நெல் ரகத்தை வைத்திருந்தார்கள். அதன் பெயர் 'மடு முழுங்கி'. நீர்நிலைகள் வறண்டிருக்கும் காலங்களில் அந்த நீர்நிலைகளுக்குள்ளே நெல் விதைகளை தூவிவிடுவார்கள். நெல்லும் மண்ணில் புதைந்துபோகும் இந்த விதைகள் ஒரு மழை பெய்ததும் முளைக்கத் தொடங்கும். நீர்மட்டம் எவ்வளவு உயர்ந்தாலும் கவலைப் பட வேண்டியதில்லை. அந்த உயரத்திற்கு பயிர் வளர்ந்துவிடும். தாமரை மலர்போல நீர் மட்டத்திற்கு மேலே நெற்கதிர்கள் உருவாகும். இந்த நெல்லை பரிசலில் சென்று அறுவடை செய்து வருவார்கள்.

மலைச் சரிவுகளில் பயிரிடுவதற்காகவே 'ஐவனம்' என்ற நெல் இருக்கிறது. இதற்கு மலையின் குளுமையும் லேசான ஈரப்பதமும் இருந்தாலே போதும். விளைச்சலை அள்ளித்தட்டி விடும். இப்படி வகைவகையாய் நம்மிடம் இருந்த நெல் ரகங்கள் எத்தனை தெரியுமா? ஒன்றல்ல.. இரண்டல்ல.. மனதை திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், நான்கு லட்சம் நெல் ரகங்கள். ஒரு வேளைக்கு ஒரு ரகம் என்று ஆக்கிப் பொங்கி  சாப்பிட்டால் கூட அத்தனை ரகத்தையும் சாப்பிட ஆயுசு பத்தாது.


அப்படிப்பட்ட பாரம்பரிய ரகங்களை எல்லாம் அழித்துவிட்டு இப்போது வெறும் 130 நெல் ரகங்களை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு திண்டாடிக் கொண்டு இருக்கிறோம்.  மழை பெய்தாலும் பயப்படுகிறோம். மழை பெய்யாவிட்டாலும் பயப்படுகிறோம். நம்மைப் போலவே நமது நெல்லும் எதையும் தாங்கும் சக்தியற்று நோஞ்சானாக இருக்கிறது. பசுமைப் புரட்சி என்ற ஒரு சுனாமி அத்தனை பாரம்பரிய ரகங்களையும் கூண்டோடு அடித்துக்கொண்டு போய்விட்டது.

இப்போது மீண்டும் பாரம்பரிய ரகங்களை மீட்கும் முயற்சியில் ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஈடுபட்டு இருப்பது ஆறுதலான விஷயம். இயற்கை எல்லா பருவநிலைகளிலும் உயிர்களை பட்டினி போடாமல் பாதுகாக்க உணவை தந்திருக்கிறது. அதன் அருமை தெரியாமல் தொலைத்தவர்கள் நாம்தான். எல்லா நிலத்திலும் எல்லா காலத்திலும் ஒரே மாதிரியான வீரிய ரகத்தை விதைத்துவிட்டு, விவசாயம் லாபகரமான தொழில் இல்லையென்று மடத்தனமான முடிவுக்கு வந்தோம்.

இன்னும் நம் மேன்மையை நாம் உணராமலே இருக்கிறோம். நாம்தான் ஆங்கில மோகத்தில் நம்மை அழித்துக்கொண்டோம். நம் சந்ததிகளுக்காகவாவது நம் பாரம்பரியத்தை புரியவைப்போம்.

மேலும் பேசுவோம்.

                                                                                                                             -தொடரும்




தொடர்புடைய பதிவுகள்



வெள்ளி, டிசம்பர் 25, 2015

கர்ப்பிணி வடிவில் கன்னி மேரி


'கிருஸ்துமஸ்'க்கான சிறப்பு பதிவு இது. வலைப்பூ துவங்கிய போது வெளியிட்ட பதிவு. மிகக் குறைவானவர்களே இதை வாசித்திருக்கிறார்கள் என்பதால் மீள் பதிவிடுகிறேன். படித்து கருத்திடுங்கள். 

பரங்கிமலை முகடு
சென்னை மின்சார ரயிலில் பயணிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் பரங்கிமலை ரயில் நிலையத்தை கடக்கும் போதெல்லாம் அங்கு செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் உந்தித் தள்ளும். தூரத்தில் தெரியும் செயின்ட் தாமஸ் மவுண்ட் என்கிற பரங்கிமலை ஏதோ ஒரு விதத்தில் என்னை ஈர்த்துக்கொண்டே இருந்தது. அதற்கு காரணமும் இருந்தது.

அடிவாரத்தில் இயேசு சிலை
ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சி காலத்தில் இந்தியாவின் வரைபடத்தை தயாரிக்க ஆங்கிலேய அரசு முடிவு செய்தது. அந்த வேலைக்கு "தி கிரேட் இண்டியன் ஆர்க்' என்று பெயரும் இட்டது. கர்னல் வில்லியம் லாம்டன் என்பவர் இந்த மகத்தான பணிக்காக நியமிக்கப்பட்டார். அவர் இந்திய நில அளவைப் பணியைத் தொடங்கிய இடம் தாமஸ் மவுண்ட். 1802-ல் ஆரம்பித்து 40 வருடங்களுக்கு மேலாக இந்தியாவின் பல பகுதிகளுக்கு அலைந்து வரைபடத்தை உருவாக்கிய லாம்டன் தனது 70-வது வயதில் மஹாராஷ்டிரத்தில் இறந்து விட்டார்.

அவருக்குப் பின் அந்தப் பணி தாமஸ் எவரெஸ்ட் என்பவரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. இந்த எவரெஸ்ட் தான் சர்வே பணியில் உலகிலேயே உயரமான மலை சிகரத்தைக் கண்டறிந்தார். அதுவரை ஆண்டீஸ் சிகரம்தான் உலகிலேயே உயரமான சிகரம் என்று நம்பி வந்தார்கள். அந்த நம்பிக்கையை உடைத்து உலகின் உயரமான சிகரம் இந்தியாவின் இமயமலையில் இருக்கிறது என்ற உண்மையை ஆதாரத்தோடு தாமஸ் எவரெஸ்ட் முன் வைத்தார்.

கர்னல் வில்லியம் லாம்டன்
எவரெஸ்ட் தலைமையிலான சர்வே குழு இந்த சிகரத்தைக் கண்டுபிடித்ததால் அந்த சிகரத்திற்கு மவுண்ட் எவரெஸ்ட் என்று அவர் பெயரே வைக்கப்பட்டது. இந்த சர்வே மூலம் இந்தியா எவ்வளவு பெரிய நிலப்பரப்பு கொண்ட நாடு. ஒவ்வொரு இடமும் கடல் மட்டத்திலிருந்து எவ்வளவு உயரத்தில் இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ள முடிந்தது. வெள்ளையர்கள் இந்திய மன்னர்களோடு போரிட்டு வெற்றி பெற இந்தியாவின் நில அமைப்பு குறித்த துல்லியமான வரைபடமே காரணமாக இருந்தது.

நிலத்தை  சர்வே எடுத்து மேப் வரைவது அன்றைக்கு சுலபமான விஷயமில்லை . எல்லாவற்றையும் காகிதங்களிலே குறித்தாக வேண்டும். "தியோடலைட்' என்ற ஒரேயயாரு கருவி தான் சர்வே பணிக்காக உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. 500 கிலோவுக்கும் அதிகமான எடை கொண்ட இந்த கருவியை காடு மேடு மலைகள் என்று கழுதைகளும் இந்திய அடிமைகளும் தூக்கிச் சென்றனர். இங்கிலாந்தில் இருந்து கொண்டு வரப்பட்ட இந்தக் கருவியை முதன் முதலாக தாமஸ் மவுண்ட் உச்சிக்கு கொண்டு போய் சென்னை நகரை வரைபடமாக்கினார் லாம்டன். அதன் நினைவாக கருவி வைக்கப்பட்ட இடத்தில் கர்னல் வில்லியம் லாம்டனுக்கு மார்பளவு சிலை ஒன்று வைக்கப்பட்டுள்ளது.


சிறுவயதிலேயே படித்திருந்த இந்த வரலாற்று நினைவுகள்தான் என்னை பரங்கிமலை பக்கம் இழுத்ததற்கு காரணம். பரங்கிமலையில் ரயில் நின்றது. அங்கிருந்து வழி கேட்டேன். 3 கி.மீ. தொலைவு என்றார்கள். சீதோஷ்ணம் இதமாக இருந்ததால் நடந்தேன். மெட்ரோ ரயிலுக்கான பணிகள் படுவேகமாக நடந்து கொண்டிருந்தன. அதைக் கடந்து சென்றேன்.

பரங்கிமலையை நெருங்க நெருங்க ஏதோ ராணுவ முகாமுக்குள் வந்தது போல் உணர்வு ஏற்பட்டது. ராணுவ அலுவலர்கள், பணியிடங்கள் சாலையின் இடது பக்கமும், ராணுவ குடியிருப்புகள் சாலையின் வலது பக்கமும் இருந்தன. ராணுவத்திற்கே உரித்தான நிசப்தமான அமைதி எங்கும் நிலவியது. தூரத்தில் யாரோ ஒரு கமாண்டர் தனது குழுவுக்கு 'சவுதான்', 'வீஷ்ரம்', 'பாயேமூட்', 'த ஹினே மூட்' என்று டிரில் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.
ராணுவ அதிகாரிகள் பயிற்சி எடுக்கும் 'ஆபீஸர் ட்ரெய்னிங் அகாடமி'யை கடந்து தாமஸ் மலையின் அடிவாரத்தில் வந்து நின்றேன்.

ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பு இதமாக இருந்த வெயில் இப்போது அதன் உச்சப்பட்ச உக்கிரத்தைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது. என் உடையெல்லாம் வியர்வையில் தொப்பலாக நனைந்திருந்தது. இன்னும் மலைமீது ஏற வேண்டும்.

 பாதையோர சிற்பங்கள் 
சிறிய மலைதான்! ஆனால் வெயிலின் வீச்சு மலைப்பைத் தந்தது. ஆனாலும் பாதை சுலபமாகத் தான் இருந்தது. மரங்களின் நிழல்கள் இதம் தந்தன. மலைப்பாதையின் வழியில் படிகளில் ஏறினேன். மொத்தம் 134 படிகள். இயேசு நாதர் சிலுவையில் அறைய கொண்டு சென்ற காட்சிகள் சிலைகளாக செதுக்கப்பட்டிருந்தன. அதனாலே இந்த மலைப்பாதை புனிதப் பாதை என்ற பெயர் பெற்றுள்ளது.

இந்த மலைக்கு நிறைய காதல் ஜோடிகள் வந்திருப்பார்கள் போல் தெரிகிறது. ஏனென்றால் வழி நெடுகிலும் 'இது புனிதப்பாதை. காதலர்கள் சங்கமிக்கும் இடமல்ல' என்ற பலகைகள் அதிகம் இருக்கின்றன. நான் சென்ற நேரத்தில் ஒரு காதல் ஜோடி கூட கண்ணில் படவில்லை என்பது புனிதத்திற்கு மதிப்பு கொடுப்பதாக இருந்தது.

300 அடி உயரம் கொண்ட இந்த மலையின் உச்சிக்கு வந்த போது 'அவர் லேடி ஆஃப் எக்ஸ்பெக்டேஷ­ன்' தேவாலயம் நம்மை வரவேற்றது. கன்னிமேரி கர்ப்பிணி தோற்றத்தில் வீற்றிருப்பது இங்கு மட்டுமே பார்க்கக்கூடிய அபூர்வ காட்சி. பாலகன் இயேசுவின் வரவுக்காக கருவை சுமந்தபடி  காத்திருக்கும் மேரிமாதாவின் தேவாலயம் இது.   

'அவர் லேடி ஆஃப் எக்ஸ்பெக்டேஷ­ன்' தேவாலயம்
இயேசுவின் சீடர்களில் ஒருவரான புனிதர் தாமஸ் உயிர் நீத்த இடம் இது. அதனால் தான் இந்த மலைக்கு புனித தாமஸ் மலை என்று பெயர் வந்தது. கிறிஸ்துவ மதத்தை இந்தியாவுக்கு முதன்முதலில் கொண்டு வந்தவர் இவர்தான். கேரளா வழியாக தமிழகம் வந்த இவர் கேரளாவில் 6 தேவாலயங்களையும் தமிழ்நாட்டின் திருவிதாங்கோட்டில் ஒரு தேவாலயமும் என்று மொத்தம் 7 தேவாலயங்களை உருவாக்கியுள்ளார். கன்னியாகுமரி அருகில் உள்ள சின்ன முட்டம் பகுதியிலிருந்து கப்பல் பயணம் மேற்கொண்டு சென்னை வந்து சேர்ந்தார்.

புனிதர் தாமஸ் செதுக்கிய சிலுவை
புனிதர் தாமஸ் இந்த மலையில் உள்ள ஒரு பாறையில் தனது கைப்படவே ஒரு சிலுவையை செதுக்கி அதனை வணங்கி வந்தார். ஒருநாள் சிலுவையை வணங்கி கொண்டிருக்கும்போது ஒருவர் ஈட்டியால் குத்தி தாமஸை கொன்று விட்டார்.

தாமஸின்  ரத்தம் சிந்திய சிலுவை தேவாலயத்தில் இருக்கும் ஆல்டரில் உள்ளது. இப்போதும்கூட  அந்த சிலுவையில் ரத்தமும் வியர்வையும் தோன்றி மறைவதாக சொல்லப்படுகிறது. ரத்தம் சிந்திய மலை என்பதால் இது புனிதத்துவம் பெறுகிறது. தாமஸ் கொல்லப்படும் சித்திரத்தை தேவாலயத்திற்குள் பார்க்கலாம். தாமஸ் மட்டுமல்ல, இயேசுவின் 12 சீடர்களின் படங்களும் அவர்கள் கொலை செய்யப்பட்ட விதங்களும் ஓவியங்களாக வரையப்பட்டுள்ளன.

இந்த தேவாலயம் 1523-ல் போர்த்துக்கீசியர்களால் கட்டப்பட்டது. அவர்கள் இயேசுவை விட அவரது தாய் கன்னி மேரியையே தெய்வமாக வணங்குவார்கள். கருவுற்றிருக்கும் மேரி மாதா தனது குழந்தையின் வரவுக்காக காத்திருக்கும் விதத்தில் 'அவர் லேடி ஆஃப் எக்ஸ்பெக்டேஷ­ன் தேவாலயம்' கட்டப்பட்டது.

இந்த தேவாலயம் 16-17 ம் நூற்றாண்டுகளில் கடலில் பயணம் செய்து வரும் போர்த்துக்கீசியர்கள், ஆர்மீனியர்களுக்கு வழிகாட்டும் கலங்கரை விளக்கமாக வும் இருந்திருக்கிறது.

கர்ப்பிணி வடிவில் கன்னி மேரி
புனித தாமஸ் இறந்ததாக கருதப்படும் இடத்தில் 'ஆல்டர்' வைக்கப்பட்டுள்ளது. உலகில் வேறு எங்கும் பார்க்க முடியாத மேரி மாதா ஓவியத்தை இங்கு பார்க்க முடியும். குழந்தை இயேசுவை கையில் ஏந்தியபடி இருக்கும் மேரி மாதா உருவம் அவர்கள் உயிரோடு இருந்த காலத்தில் நேரில் பார்த்து செயின்ட் லூக் என்பவர் வரைந்தது. கி.பி.50-ம் ஆண்டு வரையப்பட்ட இந்த ஓவியத்தை செயின்ட் தாமஸ் கடைசி வரை தன்னுடனே வைத்து வழிபட்டு வந்தார். அந்த ஓவியம் ஆல்டர் அருகே வைக்கப்பட்டுள்ளது.

மேரி மாதா உயிரோடு இறந்தபோது வரைந்த ஓவியம்
கிட்டத்தட்ட இரண்டாயிரம் ஆண்டு பாரம்பரியம் கொண்ட செயின்ட் தாமஸ் மவுன்ட் கிறிஸ்துவ மதத்தினருக்கு மட்டுமல்ல, சுற்றுலாவாசிகளும் பொருத்தமான இடம். மலையின் மீதிருந்து பார்த்தால் ஒரு பகுதியில் சென்னை நகரத்தைப் பார்க்கலாம்.

மறுபக்கத்தில் மீனம்பாக்கம் விமான நிலையத்தில் விமானங்கள் வந்து இறங்கும் ரன்வேவையும் விமானத்தில் பயணிகள் ஏறுவதையும் இறங்குவதையும் பார்க்கலாம். ஒருநாள் பிக்னிக்கிற்கு ஏற்ற இடம்.
தேவாலயத்தின் சார்பாக மதியம் இங்கு வரும் யாத்ரிகர்களுக்கு 'அன்புணவு' என்கிற பெயரில் அன்னதானம் நடைபெறுகிறது.

புனித தோமையர் உபயோகித்த 115 பொருட்கள்
தேவாலயத்திற்குள் புனித தோமையர் உபயோகித்த 115 பொருட்கள், உடல் உறுப்புகள் வைக்கப்பட்டுள்ளன. இவையெல்லாம் புனிதத்தின் சின்னங்களே. செயின்ட் தாமஸ் மவுண்ட் ஒரு ஆவணப் பெட்டகம்!

இங்கு சென்று திரும்பினால் மன திருப்தி ஏற்படுவதை தவிர்க்க முடியாது!



நீர்வழிச் சாலை: ஏரிகள் படும்பாடு - 12


ஏரிகள் படும்பாடு

தமிழ்நாட்டில் உள்ள அனைத்து அணைகளும் நிறைந்தாலும் அதன் கொள்ளளவை விட இந்த நீர்நிலைகளின் கொள்ளளவு அதிகம். நமது அணைகளின் மொத்த நீர் கொள்ளளவு 243 டி.எம்.சி. கிட்டத்தட்ட 147 டி.எம்.சி. நீர் அதிகம். எவ்வளவு வித்தியாசம் பாருங்கள். நமது முன்னோர்கள் எத்தகைய தீர்க்கதரிசிகள் என்பதை இந்த நீர் மேலாண்மை காட்டுகிறது. 


* * * * * * *
ரி என்பது ஓர் அற்புதமான நீர்நிலை வடிவம். நதியை கட்டுப்படுத்துவதும் பராமரிப்பதும் கடினம். அதேவேளையில் ஏரியை பராமரிப்பது நதியோடு ஒப்பிடும்போது சுலபம். தமிழக நில அமைப்பைப் பார்க்கும் போது ஆற்றுப் பாசனத்தைவிட ஏரிப் பாசனமே சிறந்தது. இந்த நுட்பம் தெரிந்ததால்தான் நமது முன்னோர்கள் ஏரிகளைக் கொண்டாடினார்கள்.

தமிழக நீர்பாசனத்தின் உயிர் ஏரிகள்தான். நமது உயிர்நாடியாக இருந்த சங்கிலித்தொடர் ஏரிகளின் வரத்துக் கால்கள், வாய்க்கால்கள் என்ற ஏரிக்கு நீர் கொண்டுவரும் பாதைகள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு, அடைபட்டதால் சங்கிலி தொடர் அறுபட்டு, அந்த ஏரிகள் எதுவும் இப்போது எந்த மழைக்கும் எந்த வெள்ளத்துக்கும் நிரம்புவதில்லை. நீரின் உயிரை கொன்று கொண்டிருக்கிறோம்.


ஏன் ஏரிகள் முக்கியம் என்று மீண்டும் மீண்டும் நம் நீரியியல் வல்லுனர்கள் கூறுகிறார்கள் என்றால், நம்மிடம் இருக்கும் ஏரிகளை நாம் பராமரித்து அதற்கு மீண்டும் நீரைக் கொண்டு வந்து சேர்த்தாலே போதும் நாம் கர்நாடகாவிடமும் கேரளாவிடமும் கையேந்த வேண்டியதில்லை. அவ்வளவு நீர் வளம் கொண்ட ஏரிகளை நாம் வைத்திருக்கிறோம்.

தற்போதைய கணக்குப்படி நம்மிடையே 39,202 ஏரிகள் இருக்கின்றன. இந்த ஏரிகளை இரண்டு விதமாக பிரிக்கிறார்கள். நூறு ஏக்கருக்கு மேல் ஆயக்கட்டு கொண்ட ஏரிகள் என்றும், 100 ஏக்கருக்கு குறைவாக ஆயக்கட்டு கொண்ட ஏரிகள் என்றும் வகைப் படுத்துகிறார்கள். இதில் முன்னதை பெரிய ஏரிகள் என்ற கணக்கில் பொதுப்பணித் துறை கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொள்கிறது. இப்படி பொதுப்பணித் துறை கட்டுப்பாட்டில் உள்ள ஏரிகள் 18,789.

நூறு ஏக்கருக்கும் குறைவான ஆயக்கட்டு கொண்ட ஏரிகளை உள்ளாட்சி அமைப்புகள் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்துள்ளன. அந்த ஏரிகளின் எண்ணிக்கை 20,413. இதுபோக ஊரணிகள் ஐயாயிரத்திற்கும் மேல் இருக்கிறது. கோயில் குளங்கள்  மூவாயிரத்துக்கு மேல் உள்ளன. இவைகள் அனைத்தின் நீர் கொள்ளளவு எவ்வளவு தெரியுமா? 390 டி.எம்.சி. ஒரு  டி.எம்.சி. என்பது 100 கோடி கன அடி அளவு கொண்ட நீரைக் குறிக்கும்.

தமிழ்நாட்டில் உள்ள அனைத்து அணைகளும் நிறைந்தாலும் அதன் கொள்ளளவை விட இந்த நீர்நிலைகளின் கொள்ளளவு அதிகம். நமது அணைகளின் மொத்த நீர் கொள்ளளவு 243 டி.எம்.சி. கிட்டத்தட்ட 147 டி.எம்.சி. நீர் அதிகம். எவ்வளவு வித்தியாசம் பாருங்கள். நமது முன்னோர்கள் எத்தகைய தீர்க்கதரிசிகள் என்பதை இந்த நீர் மேலாண்மை காட்டுகிறது. இவைகளை நீரால் நிறைக்க நடவடிக்கை எடுத்தாலே போதும். நம் தண்ணீர் பஞ்சம் ஓடிப்போய்விடும்.

ஆனால், இந்த ஏரிகளை நமது அரசு கண்டுகொள்வதே இல்லை. ஏரிகளை அரசுத் துறைகள் பலவும் பட்டாப் போட்டு சொந்தம் கொண்டாடுகின்றன. அப்படி சொந்தம் கொண்டாடும் எந்த துறையும் ஏரியை காப்பாற்றுவதில்லை. ஒரு ஏரியை எடுத்துக் கொண்டால் அதனை சொந்தம் கொண்டாட குறைந்தது ஐந்து துறைகளாவது இருக்கும்.

ஏரியின் அடிநிலம் வருவாய்த்துறைக்கு சொந்தம். நிலம் மட்டும்தான் வருவாய்த் துறைக்கு சொந்தம் அதில் இருக்கும் மண்ணுக்கு அவர்கள் உரிமை கொண்டாட முடியாது. அதற்கு சொந்தம் கொண்டாட கனிம வளத்துறை இருக்கிறது. பெரிய ஏரியாக இருந்தால் அதன் கரைக்கும் மதகுகளுக்கும் பொதுப்பணித் துறை பொறுப்பு, ஏரி சின்னதாக இருந்தால் உள்ளாட்சி அமைப்புகள் பொறுப்பு. இதுபோக ஏரியைச் சுற்றி வளரும் மரங்களுக்கு வனத்துறை பொறுப்பு. இத்தனைத் துறைகள் பொறுப்பாக இருப்பதாலோ என்னவோ ஏரிக்கு ஒரு பிரச்சனை என்றால் ஒருவரும் முன்வருவதில்லை. இப்படியே ஏரிகள் பாழாகி வருகின்றன.

மற்ற மாநிலங்கள் ஏரிப் பராமரிப்பில் எங்கோ போய்விட்டன..!

ஏரிகள் விஷயத்தில் தமிழகம் போன்ற ஒரு அலட்சிய போக்கு வேறு எந்த மாநிலத்திலும் இல்லை. சொல்லப்போனால் மற்ற மாநிலங்கள் எல்லாமே சுதாரித்துக்கொண்டன. கர்நாடகாதான் ஏரிகள் ஆணையத்தை  அமைத்தது என்றால், மத்தியப்பிரதேசம் 2004-ல் 'ஏரிகள் பாதுகாப்பு ஆணையம்' என்று ஒன்றை ஏற்படுத்தி, ஏரிகளை புனரமைக்கத் தொடங்கிவிட்டது.

சில்கா ஏரி
ஒடிஸா கூட ஜப்பான் நாட்டு உதவியுடன் 'சில்கா அபிவிருத்தி ஆணையம்' என்ற அமைப்பை ஏற்படுத்தி ஏரிகளை மேம்படுத்த தொடங்கிவிட்டது.  ராஜஸ்தான் ‘ஏரி, நதி அபிவிருத்தி திட்டங்களுக்கான கொள்கை நிலைக்குழு’ என்று பல திட்டங்களை வகுத்து ஏரிகளை பேணத் தொடங்கிவிட்டது. ஜம்மு காஷ்மீர் 'ஏரி மற்றும் நீர்வழிகள் அபிவிருத்தி ஆணையம்' என்ற அமைப்பையும், உத்தரகாண்ட் 'நைனிடால் ஏரிகள் பாதுகாப்பு திட்டம்' என்றும், மணிப்பூர் 'லோகாக் ஏரி அபிவிருத்தி ஆணையம்' என்றும், மகாராஷ்டிரா 'ஒருங்கிணைந்த ஏரிகள் பராமரிப்பு ஆணையம்' என்றும் கிட்டத்தட்ட எல்லா மாநிலங்களும் தங்களின் ஏரிகளை மீட்டெடுக்கத் தொடங்கிவிட்டன.

இந்த மாற்றங்கள், அமைப்புகளை ஏற்படுத்தியது எல்லாமே ஒரு 25 வருடங்களுக்குள் நடந்த ஒன்றுதான். அதற்கு முன்பு அவர்களும் ஏரிகளை சாதாரணமாகத்தான் நினைத்தார்கள். சுற்றுச்சூழல் வலுப்பெற வலுப்பெற அரசின் கொள்கைகளிலும் பல மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. நீர்நிலைகளை காக்க கங்கணம் கட்டிக்கொண்டன.  மாநிலங்களின் மாற்றங்களைப் புரிந்து கொண்ட மத்திய அரசு தனது பங்கிற்கு 'தேசிய ஏரிகள் பாதுகாப்பு திட்டம்' என்ற ஒன்றை ஏற்படுத்தியது.

அதற்காக 14 மாநிலங்களுக்கு நிதியுதவி அளிக்க முன்வந்தது. அந்த நிதியின் மூலம் மாநில அரசுகளின் பரிந்துரை அடிப்படையில் 1015.59 கோடி ரூபாய் செலவில் 60 ஏரிகள் சீரமைக்கப்பட்டன. மற்ற மாநிலங்கள் எல்லாம் இந்த நிதியில் பெரிய பாசன ஏரிகளை சீர்படுத்திக்கொள்ள, தமிழகமோ பாசன ஏரிகளை விட்டுவிட்டு ஊட்டி, கொடைக்கானல் ஏரிகளை மேம்படுத்தியது. நமக்கு விவசாயத்தை விட சுற்றுலா முக்கியமாக பட்டதா என்றால் அதுவும் இல்லை. மற்ற மாநிலங்களைவிட சுற்றுலாவிலும் நாம் பின்னுக்குத்தான் இருக்கிறோம்.

ஏரிகளை அழித்து அதை வீடாக மாற்றுவதில் தமிழகம் மற்ற மாநிலங்களை விட முன்னணியில் இருக்கிறது. மற்ற மாநிலங்களில் இப்போது யாரும் ஏரிகளை ஆக்கிரமிப்பு செய்யமுடியாத அளவிற்கு பலமான சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டுவிட்டன. ஆனால், தமிழகத்தில் அரசே ஏரிகளை அழிப்பதில் முதலாளாக நிற்கிறது.

கண்மாயை ஆக்கிரமித்த மதுரை உயர்நீதி மன்றம்
மதுரை மாநகரில் 37 கண்மாய்கள் இருந்தன. அதில் 30 கண்மாய்கள் முற்றிலும் அழிக்கப்பட்டு பேருந்து நிலையமாகவும், உயர்நீதிமன்றமாகவும், வணிக வளாகமாகவும், வீட்டுவசதி வாரியக் குடியிருப்புகளாகவும் மாற்றப்பட்டுவிட்டன.  மீதியிருக்கும் 7 கண்மாய்களும் பெரும் ஆக்கிரமிப்பின் பிடியில் திணறிக் கொண்டிருக்கின்றன.

பருவநிலை மாற்றத்தால் வருங்காலங்களில் பெரும் மழைகள் சர்வசாதரணமாக வரலாம். சென்னையைப் போல மதுரையில் மழை வரலாம். அப்படி ஒன்று நடந்தால் 30 கண்மாய்களை அழித்த மதுரைக்கு ஏகப்பட்ட பாதிப்பு ஏற்படும். மீளமுடியாத துயரைத் தரும். மற்ற மாநிலங்களைப் போல் நாமும் ஏரிகளை மேம்படுத்த வேண்டும். இல்லையென்றால் இயற்கை சீற்றத்தின் முன் நாம் காணாமல் போய்விடுவோம். அதற்கு நீர்வழிச் சாலை உதவும்.

அதற்குமுன் இந்தியாவின் நீர் வளத்தையும் நதிகள் பற்றியும் பார்த்துவிடுவோம்.

                                                                                                                              -தொடரும்

* * *
அனைவருக்கும் 
கிருஸ்துமஸ்
வாழ்த்துகள்!

* * *


தொடர்புடைய பதிவுகள்

புதன், டிசம்பர் 23, 2015

நீர்வழிச் சாலை: தண்ணீரில்லா காடா தமிழகம் - 11


தண்ணீரில்லா காடா தமிழகம்..!

முதலில் அவர்களின் விவசாயம் கம்பு, கேழ்வரகு போன்ற நீர் குறைவான பயிர்களை விளைவிப்பதாக இருந்தது. இப்போது அவர்கள் நெல் விவசாயத்தில் தனி முத்திரை பதித்து வருகிறார்கள். இந்தியா முழுவதும் 'கர்நாடகா பொன்னி', 'செல்ல பொன்னி' என்று அரிசி ரகங்கள் மக்களின் மனம் கவர்ந்த அரிசியாக மாறிவிட்டன. 

* * * * * * *
மிழகத்தில் மழையில்லை. தமிழகத்தில் தண்ணீர் கிடையாது. தமிழகம் ஒரு வறட்சி பூமி இப்படிதான் மக்கள் பேசிக்கொள்கிறார்கள். உண்மையில் தமிழகம் தண்ணீரில்லா காடா..? இல்லவே இல்லை. இயற்கை அப்படியெல்லாம் நம்மை வஞ்சித்துவிடவில்லை. நமது பக்கத்து மாநிலங்களைவிட நமக்கு அதிகமாகவே மழையை இயற்கை அள்ளிக் கொடுத்திருக்கிறது.

ஆந்திராவின் ஆண்டு சராசரி மழையளவு 908 மி.மீ. தமிழகத்தின் சராசரியோ 925 மி.மீ. ஆந்திராவைவிட 17 மி.மீ. மழை அதிகம். சரி, நம்மோடு நீருக்காக மல்லுக்கட்டும் கர்நாடகாவின் மழை எவ்வளவு தெரியுமா! ஆண்டு சராசரி 732 மி.மீ. அவர்களைவிட நமக்கு 193 மி.மீ. அதிகம். அப்படியென்றால், இயற்கை நம்மை ஓரங்கட்டவில்லை. நாம்தான் இயற்கையை ஓரங்கட்டிவிட்டோம்.

ஏரிகளுடனான நமது பந்தம் விலகியபோதே வறட்சி நம்மோடு வந்து ஒட்டிக்கொண்டது. நம்மிடம் 2000 ஆண்டுகளாக உபயோகத்தில் இருக்கும் ஏரிகள் இருக்கின்றன. சங்ககால ஏரிகள் மட்டும் 50 உள்ளன. இதில் மிகவும் பழமையானது திண்டுக்கல் மாவட்டம் ஆத்தூரில் உள்ள கண்மாய்தான். 2100 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து உபயோகத்தில் இருக்கும் தமிழகத்தின் மிகப் பழமையான நீர்நிலை இது.

இடது பகடைக்குளம், வலது கருங்குளம் - பகடைக்குளத்தை விட கருங்குளம் தாழ்வாக இருப்பதை காணலாம்
இந்த கண்மாய்க்கு காமராஜர் சாகர் அணைக்கட்டில் இருந்து நீர் வருகிறது. ஒரே கண்மாயில் மூன்று குளங்களை மூன்று மட்டங்களில் அமைத்திருக்கிறார்கள் நம் முன்னோர்கள். வயல்களின் மட்டத்திற்கேற்ப குளங்களின் மட்டத்தை நிர்ணயித்திருக்கிறார்கள். கரிசல் குளம், பகடைக்குளம், புல்வெட்டி குளம் என்ற இந்த மூன்று குளங்களை இன்றும் பார்க்கலாம். சங்க கால பெயர்கள் சற்று மாறி கருங்குளம், நடுக்குளம், புல்வெட்டி குளம் என்று இப்போது மக்கள் இந்தக் குளங்களை அழைக்கிறார்கள். 


ஏரிப்பாசனம்தான் நமது உயிர்நாடி என்று ஏற்கனவே பார்த்தோம். இதை நாம் தொலைத்ததால்தான் விவசாயத்தை தொலைத்து நிற்கிறோம். 1971-ல் 28 லட்சம் ஏக்கரில் விவசாயம் செய்துகொண்டிருந்த நாம் இப்போது 21 லட்சமாக விவசாயத்தை சுருக்கிக்கொண்டோம். 7 லட்சம் ஏக்கர் விளைநிலங்களை எல்லாம் வீட்டுமனைகளாக விற்று மனநிம்மதி அடைந்தோம்.


ஆனால், கர்நாடகாவின் விவசாய நிலம் 1991-ல் 11.20 லட்சம் ஏக்கராக இருந்தது. இன்று அது 21.70 லட்சம் ஏக்கராக உயர்ந்திருக்கிறது. அதாவது 25 வருடத்தில் தனது பாசனப்பரப்பை இருமடங்காக உயர்த்திவிட்டது. இன்னும் உயர்த்திக்கொண்டே இருக்கிறது. இரண்டாயிரம் வருட பாரம்பரிய நீர் மேலாண்மை கொண்ட நாம் அதன் அருமையை மறந்து நீரை விலக்கிவிட்டோம். அவர்கள் பிடித்துக் கொண்டார்கள்.

வெகு தாமதமாக விவசாயத்தையும் நீர் மேலாண்மையையும் மேற்கொண்ட அவர்கள் இன்று மளமளவென்று முன்னேறிவிட்டார்கள். பாசனப்பரப்பைக் கூட்டியதால்தான் அவர்களின் நீர் தேவை அதிகரித்துவிட்டது. ஏராளமாக நீர் இருக்கும்போதே தமிழகத்திற்கு தண்ணீர் தர மூக்கால் அழுபவர்கள். இன்று அவர்களுக்கே ஏகப்பட்ட நீர்த்தேவை இருக்கும்போது தருவார்களா?  தரமாட்டார்கள். 

அதேபோல் முதலில் அவர்களின் விவசாயம் கம்பு, கேழ்வரகு போன்ற நீர் குறைவான பயிர்களை விளைவிப்பதாக இருந்தது. இப்போது அவர்கள் நெல் விவசாயத்தில் தனி முத்திரை பதித்து வருகிறார்கள். இந்தியா முழுவதும் 'கர்நாடகா பொன்னி', 'செல்ல பொன்னி' என்று அரிசி ரகங்கள் மக்களின் மனம் கவர்ந்த அரிசியாக மாறிவிட்டன.  தமிழகத்திலும் இன்று விற்பனையில் சக்கை போடு போடுகிறது. 

எப்படி அவர்களால் முடிந்தது நம்மால் முடியாமல் போனது? நமது ஏரிகளை ஒவ்வொரு அரசுத் துறையும் சொந்தம் கொண்டாடிக்கொண்டு ஏரிகளை பாழ்படுத்திக் கொண்டிருந்தபோது கர்நாடகம் விழித்துக் கொண்டு 1959-ல் 'கர்நாடகா ஏரி அபிவிருத்தி ஆணையம்' என்ற அமைப்பை ஏற்படுத்தியது. இந்த ஆணையத்திடம் எந்த அரசியல் கட்சியும் அதிகாரம் செலுத்த முடியாது. 

இதுவொரு சுயாட்சி அமைப்பு. எந்த ஆட்சி மாறினாலும் இதன் நோக்கம் ஏரிகளை பாதுகாப்பது, அவற்றை மறுசீரமைப்பது, தூர்ந்துபோன ஏரிகளை மீட்டெடுப்பது, அழிந்துபோன பழைய ஏரிகளை மீண்டும் உருவாக்குவது, நீர் சம்பந்தமான கொள்கையை உருவாக்குவது என்று அசுர வேகத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது ஏரி அபிவிருத்தி ஆணையம். 

ஆனால், நாம் பழமையையும் மறந்துவிட்டோம். மற்ற மாநிலங்கள் நீர்ப்பாசனத்தில் கண்டு வரும் வளர்ச்சியையும் உதாசினப்படுத்தி வருகிறோம். நம் பணவெறிக்கு நமது வளமையான இயற்கையை தொடர்ந்து பலிகொடுத்துக் கொண்டே இருக்கிறோம்.

நம்மை மாற்றியது எது?

அதையும் பார்ப்போம்..

                                                                                                                                           -தொடரும்



தொடர்புடைய பதிவுகள்


திங்கள், டிசம்பர் 21, 2015

நீர்வழிச் சாலை: சங்கு கல்மண்டபங்கள் - 10


சங்கு கல்மண்டபங்கள் 

சங்கு இருக்கும் உயரத்துக்கு நீர்மட்டம் உயர உயர சங்கின் சத்தமும் அதிகமாகிக்கொண்டே போகும். ஒரு கட்டத்தில் சங்கின் ஒலி திடீரென்று நின்றுவிடும். அப்படி நின்றுவிட்டால் சங்கு மட்டத்திற்கு நீர் வந்துவிட்டது என்று அர்த்தம். ஆற்றின் கரையைக் கடந்து ஊருக்குள் வெள்ளம் நுழைந்துவிட்டது என்று பொருள். பாதுகாப்பாக மண்டபத்தில் தங்கியிருக்கும் மக்கள் இதை அறிந்து கொள்வார்கள். 
* * * * * * *

ன்றைக்கு செயற்கைகோள்கள் இருக்கின்றன. ரமணன் இருக்கிறார் மழையைப் பற்றி சொல்ல. அன்றைக்கு இரண்டுமே இல்லை. மழையையும் வறட்சியையும் கணிக்க முடிந்த மனிதனால் ஆற்றில் மளமளவென்று உயரும் வெள்ளத்தை கணிக்க முடியவில்லை. ஒரு வெள்ளம் பல உயிர்களை காவு வாங்கிவிடும்.


ஒவ்வொரு வெள்ளத்திலும் சொந்த பந்தங்களை இழந்த நம் முன்னோர்கள் உயிரிழப்பை தடுக்க ஒரு தொழில்நுட்பத்தை கண்டுபிடித்தார்கள். அதுதான் 'சங்கு கல்மண்டபம்'. தலைமை கிராமத்தின் அருகில் ஆற்றின் மையத்தில் இந்த கல்மண்டபத்தை அமைத்திருப்பார்கள்.

இந்த மண்டபம் மூன்றுப் பக்கமும் திறந்த அமைப்புடன் இருக்கும். ஆற்றின் நீர் வரும் பகுதியில் மட்டும் கல் சுவர் ஒன்றை எழுப்பியிருப்பார்கள். இந்த சுவரின் வெளிப்பகுதியில் உச்சியில் ஒரு பிரமாண்டமான சங்கு பதித்திருப்பார்கள். இது ஆற்றின் கரை உயரத்துக்கு இணையாக அது அமைக்கப்பட்டிருக்கும். இந்த சங்கு மட்டத்திற்கு நீர் உயர்ந்துவிட்டால் அடுத்து ஊருக்குள் வெள்ளம் பாய்ந்துவிடும். 

இதில்தான் ஒரு அருமையான தொழில்நுட்பத்தை வைத்திருந்தார்கள். வழக்கமான நீர் மட்டத்தைவிட ஆற்றின் நீர் மட்டம் உயருகிறது என்றால் இந்த சங்கு ஒலிக்கத் துவங்கும். நதி நீரின் வேகமும் உயரமும் கூடும்போது அது ஒருவிதமான காற்றழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும். அந்த காற்று வேகமாக வெளியேற ஒரு துவாரம் அமைத்திருப்பார்கள். அந்த துவாரத்தில்தான் சங்கை கச்சிதமாக பொருத்தியிருப்பார்கள். அந்த காற்றழுத்தம் கூடக்கூட சங்கின் ஒலியும் கூடிக்கொண்டே வரும். 

இதுதான் வெள்ளம் வரப்போகிறது என்பதற்கான அபாய அறிவிப்பு. உடனே தாய்க் கிராமம் சுறுசுறுப்பு அடையும். தனது கட்டுப்பாட்டில் வெள்ளம் வரக்கூடிய அபாயம் உள்ள ஆற்றை ஒட்டியுள்ள கிராமங்களுக்கு தண்டோரா மூலம் வெள்ளம் வருகிறது என்ற செய்தியை அறிவிக்கும்.  

நீரின் வேகத்தை வைத்து எத்தனை மணி நேரத்தில் ஆற்று வெள்ளம் கரையைக் கடந்து ஊருக்குள் புகும் என்பதை சங்கு ஒலிக்கத் தொடங்கியதுமே கணித்துவிடுவார்கள். அதற்குள் ஊர்மக்கள் அனைவரையும் வெளியேற்றிவிடுவார்கள்.


இப்படி எதிர்பாராத வெள்ளம் வந்துவிட்டால் தங்குவதற்கென்றே ஊரின் உயரமான பகுதியில் ஒரு கோயில் கட்டி அங்கு ஒரு மண்டபம் அமைத்திருப்பார்கள். அந்த கோயில் மண்டபத்தில் ஊர்மக்கள் அனைவரும் தங்கிக்கொள்ளும் அளவிற்கு பெரிதாக கட்டியிருப்பார்கள். வெள்ளம் வடியும் வரை கிராமத்தின் சார்பாக அனைவருக்கும் கூழ் காய்ச்சி ஊற்றுவார்கள். 

சங்கு இருக்கும் உயரத்துக்கு நீர்மட்டம் உயர உயர சங்கின் சத்தமும் அதிகமாகிக்கொண்டே போகும். ஒரு கட்டத்தில் சங்கின் ஒலி திடீரென்று நின்றுவிடும். அப்படி நின்றுவிட்டால் சங்கு மட்டத்திற்கு நீர் வந்துவிட்டது என்று அர்த்தம். ஆற்றின் கரையைக் கடந்து ஊருக்குள் வெள்ளம் நுழைந்துவிட்டது என்று பொருள். பாதுகாப்பாக மண்டபத்தில் தங்கியிருக்கும் மக்கள் இதை அறிந்து கொள்வார்கள்.


நீர்மட்டம் குறையும்போது மீண்டும் சங்கு ஒலிக்கத்துவங்கும். அப்போது மக்கள் அபாயக் கட்டத்தில் இருந்து மீண்டு விட்டோம். வெள்ளம் வடியத் தொடங்குகிறது என்று தெரிந்து கொள்வார்கள். நீர் வடியும்போது உக்கிரமமாக ஒலிக்கும் சங்கின் ஒலி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்து அடங்கிவிடும். இது வெள்ள அபாயம் நீங்கியது என்பதற்கான அறிகுறி. மக்கள் தங்கள் இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்புவார்கள். 

பல கிராமங்களை வெள்ளத்தில் இருந்து காப்பாற்றிய சங்கு கல்மண்டபங்கள் இன்று அழிந்து போய்விட்டன. தாமிரபரணி போன்ற ஒருசில நதிகளில் வெகு அபூர்வமாக இந்த சங்கு கல்மண்டபங்கள் இன்றும் இருக்கின்றன. ஆனால், ஆற்றில் வெள்ளம் வரும்போது அபாய ஒலி எழுப்பும் அளவிற்கு வேலை செய்கிறதா என்று தெரியவில்லை. 

சிறுவயதில் ஆற்றுக்கு நடுவே இத்தகைய மண்டபங்களை பார்க்கும்போது தேவையில்லாமல் எதற்கு ஆற்றுக்கு நடுவே மண்டபத்தை கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள் என்று நினைப்பதுண்டு. இப்போதுதான் தெரிகிறது அவைகள் ஒவ்வொன்றும் பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களை காப்பாற்றிய உன்னதங்கள் என்று. 

நம் முன்னோர்கள் எதையும் தேவையில்லாமல் ஏற்படுத்தவில்லை. நாம்தான் அவற்றை தேவையில்லை என்று ஆங்கிலேயர்கள் போல் ஒதுக்கிவிட்டோம். 

மேலும் பேசுவோம்.

                                                                                                                              -தொடரும்




தொடர்புடைய பதிவுகள்


  

வெள்ளி, டிசம்பர் 18, 2015

நீர்வழிச் சாலை: வீராணம் ஏரி - 9


வீராணம் ஏரி

பிற்கால சோழர்களும் நீர்நிலைகளில் மிகுந்த அக்கறைக் கொண்டிருந்தார்கள். பிரமாண்டமான ஏரிகளை உருவாக்கினார்கள். அதில் ஒன்றுதான் வீராணம் ஏரி. கல்கி எழுதிய பொன்னியின் செல்வனில் அடிக்கடி தலைக் காட்டும் ஏரி. தமிழகத்தின் மிகப் பெரிய ஏரியும் இதுதான். 11 கி.மீ. நீளமும் 4 கி.மீ. அகலமும் கொண்ட பிரமாண்டம்.
* * * * * * * 

பாண்டியர்கள் 'நீர் மேலாண்மை'யில் சிறந்து விளங்கினார்கள் என்று பார்த்தோம். இந்த மேன்மை மற்ற மன்னர்களுக்கு கொஞ்சம் தாமதமாகத்தான் வந்தது. சங்க காலம் முடிந்த பின் களப்பிரர்கள் காலம் தொடங்கியது. அவர்கள் எந்தளவிற்கு நீர் பாசனத்திற்கு உதவினார்கள் என்ற விவரம் தெரியவில்லை. 

அவர்களுக்கு அடுத்து வந்த பல்லவர்கள் ஆரம்பத்தில் நீர்நிலைகளுக்கு முக்கியத்துவம் தரவில்லை. அவர்கள் முக்கியத்துவமெல்லாம் கோயில்களை கட்டுவதில்தான் இருந்தது. கற்கோயில்களை அறிமுகப்படுத்தியவர்கள் அவர்கள்தான். அது அன்றைக்கு புது தொழில்நுட்பம் என்பதால் கற்பாறைகள் கண்ட இடங்களில் எல்லாம்  கோயில்களாக கட்டத்தொடங்கினார்கள்.


இவர்கள் தமிழர்கள் அல்ல என்றபோதும் காலப்போக்கில் தமிழர்களோடு கலந்துவிட்டார்கள். அதன்பின்தான் பாசன அமைப்புகளை வட தமிழகத்தில் அதிகளவில் ஏற்படுத்தினர். இன்றைக்கு அங்கு காணப்படும் நீர்நிலைகள் உருவாக்கத்தில் பல்லவர்கள் பங்கும் உண்டு. 

அதேபோல் பிற்கால சோழர்களும் நீர்நிலைகளில் மிகுந்த அக்கறைக் கொண்டிருந்தார்கள். பிரமாண்டமான ஏரிகளை உருவாக்கினார்கள். அதில் ஒன்றுதான் வீராணம் ஏரி. கல்கி எழுதிய பொன்னியின் செல்வனில் அடிக்கடி தலைக் காட்டும் ஏரி. தமிழகத்தின் மிகப் பெரிய ஏரியும் இதுதான். 11 கி.மீ. நீளமும் 4 கி.மீ. அகலமும் கொண்ட பிரமாண்டம்.


இன்றைய காட்டுமன்னார்கோயிலின் முந்தையப் பெயர் வீரநாராயணபுரம். நீர் செழுமையற்ற பகுதியது. அந்த மக்கள் தண்ணீர் இல்லாமல் தவித்தார்கள். நீர் வேண்டி சோழ மன்னர் பராந்தக சோழனிடம் சென்று விவசாயத்திற்கு நீரில்லை என்று கேட்டனர். மன்னனும் ஏரியை உருவாக்கத் தொடங்கினான். கி.பி.907-ல் தொடங்கிய ஏரியின் கட்டுமானம் கி.பி.935-ல் முடிந்தது. 

கிட்டத்தட்ட 28 வருடங்கள் தேவைப்பட்டது. முழுதாக முடிந்ததும் தனது இஷ்ட தெய்வமான வீரநாராயணப் பெருமாளின் பெயரை ஏரிக்கு வைத்தார் மன்னர். 'வீரநாராயணபுரம் ஏரி' என்பதுதான் பின்னாளில் 'வீராணம் ஏரி' என்றானது. இந்த ஏரி சென்னை மக்களுக்கு குடிநீரையும், 45 ஆயிரம் ஏக்கர் நிலத்திற்கு பாசன வசதியையும் தந்து கொண்டிருக்கிறது.


ஏரிகள், குளங்கள், கண்மாய்கள் என்று பலவகையான நீர்நிலைகளில் சிறந்து விளங்கிய தமிழர்கள் 5,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நதிகளுக்கு குறுக்கே அணை கட்டத் தெரிந்து வைத்திருந்தார்கள். அதே காலக் கட்டத்தில் எகிப்து மக்களும் அணை கட்டும் தொழில்நுட்பத்தை தெரிந்து வைத்திருந்தார்கள். அதனால் அணைக்கட்டுவதில் நாம்தான் முன்னோடி என்று மார்தட்டிக்கொள்ள முடியாது. 

ஆனால், இன்றைக்கும் பயன்படக்கூடிய உலகிலேயே மிகப் பழமையான அணை நம்மிடம்தான் இருக்கிறது. அந்த அணையின் பெயர் கல்லணை. கரிகாலன் கட்டியது. முதல் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டது. அந்தக் காலகட்டத்தில் நமது நதிகளின் குறுக்கே நிறைய அணைகள் இருந்ததாக ஏடுகள் சொல்கின்றன. 

அப்போதே காவிரியில் 11 அணைகள் இருந்தன. கொங்கு நாட்டில் ஓடுகின்ற 11 நதிகளில் 90 அணைகள் இருந்தன. இன்று சாயக்கழிவுகளால் மரணித்துப்போன நொய்யல் ஆற்றிலும் சேலம் அருகே ஓடும் திருமணிமுத்தாறு நதியிலும் தலா 32 அணைகள் இருந்தன. தாமிரபரணி ஆற்றில் இன்றும் கூட அன்று கட்டப்பட்ட பழமையான 7 அணைகள் உபயோகத்தில் இருக்கின்றன. 

நாளையும் பேசுவோம்.

                                                                                                                             -தொடரும்.



தொடர்புடைய பதிவுகள்

செவ்வாய், டிசம்பர் 15, 2015

நீர்வழிச் சாலை: இருப்பைக்குடி கிழவன் - 8


இருப்பைக்குடி கிழவன்

இவர் செய்த இன்னொரு பிரமாண்டம், ஆற்றின் மட்டத்திலிருந்து உயரமான இடத்திற்கு நீரைக் கொண்டு சென்று அங்கும் ஏரிகளை உருவாக்கியதுதான். இதனால் நீரைக் காணாமல் இருந்த வறட்சிப் பகுதிகள் எல்லாம் செழிக்கத் தொடங்கின.
* * * * * * *

னது நண்பர் ஒருவர் என்னிடம் கேட்டார், 'அது என்ன எப்போதும் தமிழர் நீர் மேலாண்மை என்றே சொல்கிறீர்களே? மற்ற எவரும் நீர் மேலாண்மையில் சிறந்து விளங்கவில்லையா?' என்று. உண்மைதான் மற்றவர்கள் யாரும் தமிழர்கள் அளவிற்கு சிறந்து விளங்கவில்லைதான்.

மற்றவர்களுக்கு நிறைய ஜீவநதிகள் இருந்தன. வருடம் முழுவதும் நீரை அள்ளி வழங்கும் அற்புத நதிகள் இருந்தன. இதுபோக மிதமான மழையை வருடம் முழுவதும் தந்து கொண்டிருந்த இயற்கை வளம் இருந்தது. அதனால் அவர்களுக்கு நீரை தேக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. 

தமிழகத்தில் நிலைமை அப்படியில்லை. மிதமான மழையெல்லாம் இங்கு கிடையாது. வைத்தால் குடுமி, அடித்தால் மொட்டை என்ற கதைதான். ஜீவநதிகள் இல்லை. இருக்கும் ஒரே ஜீவநதி காவிரி மட்டும்தான். அதிலும் கர்நாடகா கட்டிய அதிகமான அணைகளால் தண்ணீரைப் பார்ப்பது அரிதாக மாறிவிட்டது.


மற்ற சமூகங்களில் விவசாயம் மழையை நம்பியும் நதியை நம்பியுமே இருந்தன. தமிழகத்தில் நதிகள் குறைவு. அதனால் ஆற்றுப் பாசனமும் குறைவு. வருடத்தில் சில மாதங்கள் பெய்யும் மழையை வைத்துதான் விவசாயம் செய்யவேண்டிய நிலை. அதற்காக நீரை தேக்க வேண்டியிருந்தது. அதை பத்திரமாக பகிர்ந்து கொடுக்க ஒரு மேலாண்மை தேவைப்பட்டது. அதனால்தான் தமிழர்கள் தங்களுக்காக உருவாக்கிய அரிய பொக்கிஷமாக இந்த 'நீர் மேலாண்மை' இருக்கிறது.

தமிழர்கள் ஆற்றின் குறுக்கே அணைக்கட்டும் தொழில்நுட்பத்தை 5,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கற்றிருந்தனர். அப்படி கட்டிய அணைகளுக்கு ஆரியர்கள் மூலம் ஆபத்து வந்தது. இன்றைக்கு எல்லாமே 'ஆங்கிலமயமாக்கம்' ஆவது போல் அன்று எல்லாம் 'ஆரியமயமாகிக் கொண்டிருந்த காலம்'.

ஆரியர்களின் வேத நூல்கள் விவசாயத்தைப் போற்றவில்லை. அவைகள் 'பூமியை கீறுவது பாவம்' என்றன. அவர்களைப் பொருத்தவரை நிலத்தை உழுகாமல் அப்படியே விதைப்பதுதான் விவசாயம். தமிழர்களோ அகலமாக உழுவதைவிட ஆழமாக உழுது கொண்டிருந்தனர். விவசாயத்தை உன்னத தொழிலாக போற்றினர்.

அதேபோல் 'நீரை சிறைப்பிடிப்பதும் பாவம்' என்றன ஆரிய வேத நூல்கள். அணையை உடைத்து நீரை விடுதலை செய்தால் இந்திரன் மகிழ்வான் என்றன. இந்திரனை மகிழ்விப்பதற்காக அவ்வப்போது அணையை உடைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் ஆரியர்கள்.

அதனால் அணைக் கட்டுவதை தமிழர்கள் தவிர்த்தே வந்தார்கள். நீரைத் தேக்கிவைக்கும் இந்த மாபெரும் தொழில்நுட்பத்திற்கு இப்படியொரு ஆபத்து என்றபோது அதற்கு மாற்றாக ஒன்றை உருவாக்க வேண்டிய நிலை தமிழர்களுக்கு ஏற்பட்டது. அப்போதுதான் அணைக்குப் பதிலாக ஆற்றின் போக்கை தடுத்து அதை வேண்டிய இடத்தில் தேக்கி நீர்நிலைகளை உருவாக்க முனைந்தனர். அப்படி உருவாக்கப்பட்டதுதான், ஏரிகள், குளங்கள் இன்னும் பல.


சோழர்களுக்காவது காவிரி என்ற ஒரு ஜீவநதி இருந்தது. பாண்டியர்களுக்கு அதுவும் இல்லை. எல்லாமே மழைக்காலத்தில் மட்டும் நீர் நிறைந்து ஓடும் ஆறுகள் மட்டும்தான் அவர்களிடம் இருந்தது. அதை வைத்துதான் விவசாயம் செய்ய வேண்டும். குடிநீர் அளிக்க வேண்டும்.

மக்கள் அனைவருக்கும் உணவளிப்பது மன்னனின் தலையாய கடமை. அதனால் உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவு அடைந்தாக வேண்டிய பொறுப்பு எல்லா மன்னர்களுக்குமே இருந்தது. இதில் தவறினால் புலவர்கள் கேவலமாக பாடியே கொன்று விடுவார்கள். பழிச்சொல்லுக்கு அஞ்சியவர்கள் அன்றைய மன்னர்கள்.

அதற்காகவே நீரை சேமிக்கும் உத்தியை மன்னர்கள் மாய்ந்து மாய்ந்து செய்தார்கள். இந்த மன்னர்களில் முதன்மையானவர் 'இருப்பைக்குடி கிழவன்' என்ற சிற்றரசன். இவரை நீரியியல் நிபுணர், நீரியியல் பொறியாளர், நீரியியல் வல்லுநர், நீரியியல் விஞ்ஞானி என்று எந்த பெயர் கொண்டு அழைத்தாலும் அது இவரது நீர் நிபுணத்துவத்துக்கு குறைவான சொல்லாகவே இருக்கும். அந்தளவு ஞானம் கொண்ட ஒரு மன்னன்.

இவர் பாண்டிய மன்னன் ஸ்ரீமாற ஸ்ரீவல்லபன் ஆட்சிக்கு கட்டுப்பட்டிருந்த 'இருஞ்சோணாடு' என்ற பகுதியை ஆட்சி செய்த சிற்றரசன். இன்றைய சாத்தூர், கோவில்பட்டி, விளாத்திகுளம், முதுகுளத்தூர் ஆகிய பகுதிகளை உள்ளடக்கிய நாடு அது.

வறண்ட நிலப்பரப்பை அதிகம் கொண்ட தனது நாட்டை உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவு மிக்க நாடாக மாற்றவேண்டும் என்ற கனவில் தனது வாழ்நாளில் பெரும்பகுதியை நீர் பாசனத்திற்காகவே செலவழித்த மன்னன். தனது நாடு மட்டுமல்லாமல் பாண்டிய நாடு முழுவதும் ஏரிகளை உருவாக்கிய பெருமை இந்த மன்னனையே சேரும். வைகை நதிக்கரையில் பல கண்மாய்களை உருவாக்கி அவற்றுக்கு நீர் கொண்டு வந்து சேர்க்கும் கால்வாய்களை வடிவமைத்து தந்த தொழில்நுட்ப பொறியாளர் இந்தக் கிழவன் தான்.


இன்றைக்கு பெரிதாக பேசப்படும் 'வாட்டர் ஹார்வெஸ்டிங்' என்ற 'நீர் அறுவடை' அதாவது மழைநீர் சேமிப்பையை 1,200 வருடங்களுக்கு முன்பே செயல்படுத்திக் காட்டிய முன்னோடி. கி.பி.815 முதல் கி.பி.890 வரையிலான காலக்கட்டத்திலேயே இந்த தொழில்நுட்பத்தை முதன் முதலாக பயன்படுத்தியவர் இவர்தான். அதனால் இவரை 'மழைநீர் சேகரிப்பின் தந்தை' என்றும் சொல்வார்கள். மழைநீரை கொஞ்சம் கூட வீணாக்காமல் அதை அப்படியே ஓரிடத்தில் சேர்த்துவைத்து விவசாயத்துக்கு பயன்படுத்துவத்தில் கில்லாடி. மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டியாகவும் இருந்தார்.

இவர் செய்த இன்னொரு பிரமாண்டம், ஆற்றின் மட்டத்திலிருந்து உயரமான இடத்திற்கு நீரைக் கொண்டு சென்று அங்கும் ஏரிகளை உருவாக்கியதுதான். புவியீர்ப்பு விசைக்கு எதிராக எப்படி நீரை மேலேற்றினார் என்ற விவரம் கிடைக்கவில்லை. ஆனாலும் நீர் மேலாண்மையில் சாதனை மன்னர் இவர் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இந்த செயல்முறையால் அதுவரை நீரைக் காணாமல் இருந்த வறட்சிப் பகுதிகள் எல்லாம் செழிக்கத் தொடங்கின.

கிழவனேரி, திருமால் ஏரி, மாறனேரி,  திருநாராயணன் ஏரி, பெருங்குளம் என்று இன்றும் பயன்பாட்டில் இருக்கும் இந்த ஏரிகள் எல்லாம் அவர் உருவாக்கியதுதான். தற்போது தென் மாவட்டங்களில் ஓரளவு விவசாயம் நடைபெறுகிறது என்றால் அதற்கு  இருப்பைக்குடி கிழவன் அன்று ஏற்படுத்தித் தந்த நீர்நிலைகளும் பெரும் காரணம்.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 -தொடரும்



தொடர்புடைய பதிவுகள்



LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

neobux